Odcinek 22

Natchniona myślą zbawienia świata Lodzia za pomocą kilku niewielkich susów znalazła się w domu Józka. Właściwie to trudno było to miejsce nazwać domem. Józek mieszkał bowiem w starej, opuszczonej budzie dla psa. I choć była to w miarę duża i ekskluzywna buda (Józio zabrał ją zaprzyjaźnionemu psu multimiliarderów po uprzedniej konsultacji tego czynu z pierwotnym właścicielem – pies uznał, że i tak na Święta miał dostać nową), to nie było mowy o tym, żeby zmieściła się tam cała Lodzia. Po usilnych próbach zdołała ona wepchnąć do owego przytulnego miejsca tylko jedną niewielką część ciała, a mianowicie swoją okrągłą, owłosioną… głowę oczywiście. Tak więc tkwiła tak z głową w mieszkaniu Józefa, po czym niespodziewanie go zawołała. Jej wybranek natychmiast odwrócił się, nie zauważył bowiem wcześniej jej głowy, gdyż jego własna odwrócona była w odwrotnym kierunku. Zaskoczony zawołaniem Lodzi, odpowiedział:
- Hej, Loniu, co tam kotku?
Po tych słowach wydał skrzeczący dźwięk, który miał przypominać pomruk kota, lecz widocznie coś nie wyszło.
- Musimy uratować świat! I to szybko, bo jak tego nie zrobimy na czas, to nie przejdziemy do następnego levela.
To ostrzeżenie przemówiło do fanatyka gier komputerowych, jednak jego głowę zaprzątały inne myśli.
- Ale, kotku, muszę ci coś wyznać… – zaczął. “Kotek” się przeraził. – Bo widzisz… Ja… Ja się zakochałem.
- W kim, palancie?! – z oburzeniem zapytała Lodzia.
- W Chylinie.
- A to ci wybaczam, też ją kocham. – I odeszła śpiewając “Nie mogę cię zapomnieć”…