Odcinek 26

Tymczasem w podziemiach Eugeniusz już “rozprawiał się” z biedną Lucią. Przykuł ją do pogryzionej przez szczury rury, na której widniał napis “Byłem tu. Szczur”.
- Teraz już nie przeszkodzisz nam w wypełnieniu tego misternego planu. – odezwał się Eugeniusz. – Hahaha! – zaśmiał się złowieszczo.
– Hahaha… – panicznie powtórzyła Lucia, chociaż sama nie wiedziała dlaczego. Oboje teraz stali naprzeciw siebie nieruchomo (ona nie mogła się ruszyć, bo była przykuta, EuGeniusz nie ruszał się dla zabawy) i w tym milczącym bezruchu mijały kolejne godziny. Nikt nie wiedział, co działo się wtedy w głowie Eugeniusza, który z zastanowieniem patrzył w ścianę. Kiedy tak w nią patrzył, właz podziemi otworzył się, a do środka wskoczyła grupa dziwnie przebranych ludzi. Byli to:
1. tęgi mężczyzna z brodą ubrany w czerwony płaszcz i czerwoną czapkę z pomponem oraz trzymający w swojej tęgiej ręce wielki soczysty worek
2. przygarbiona kobieta w masce sylwestrowej i czarnym skórzanym płaszczu
3. Idzi, Lodzia, Józek i Stanisława – oni byli normalnie ubrani
Taki natłok postaci spowodował zmieszanie na twarzy mistrza Eugeniusza. Dał on więc upust swojemu zdziwieniu:
- Co to jest do ciężkiej cholery? Idzi, mów!
Idzi nie odezwał się, natomiast natychmiast zareagował mężczyzna z workiem w ręce:
- Hohoho! Prezenty rozdajemy. Dziś jako prezent dla Wielce Szanownego Pana Eugeniusza mamy… – i tu otworzył swój worek – czekoladki! Zechce pan spróbować?
Zdziwiony Eugeniusz spróbował. Nawet mu smakowało. W tym samym momencie tęgi mężczyzna zdjął (jak się okazało) sztuczną brodę, a kobieta w masce pozbyła się atrybutu zasłaniającego jej twarz. Teraz zaskoczenie Eugeniusza wzrosło trzykrotnie, gdyż oto stali przed nim Ojciec Dyrektor i Maryśka (nie licząc całej reszty kompanii, czyli Idziego, Lodzi, Józka i Stasi)! Okrzyk zdziwienia był jednak mało słyszalny, zagłuszała go bowiem nucona przez Lodzię melodia piosenki “Nie mogę cię zapomnieć”…