a: O, ja też bardzo liczę na to, że blog ten dla jakiegoś odsetka obywateli Polski stał się przyjemną lekturą. : ) I miejmy nadzieję, że czas pozwoli na jego kontynuację.

PS. lortapwons też ma właściwość sypania niebanalnymi pomysłami z szuflad wyobraźni. : )

Pozdrawiamy:
lortapwons i aneyes

Mikołaiu świentej pamienci?

Bym hćał widźeć lodźe w mokrej potkoszólce kjedyś………. Prosze………

Z wyrazem głembokjego rzalu

Josef

Lucia też skorzystała z obecności brodacza w czerwonej pelerynie i poprosiła jęcząc z bólu (kajdanki coraz mocniej uciskały nadgarstki, a w rurze zrobiła się dziura, przez którą upływała poranna kąpiel i wypróżnienia EuGeniusza) o obcęgi. Mikołaj zdziwił się, ale wygrzebał je ze swego wora i rzucił w kierunku przykutej kobiety, trafiając ją w lewy policzek, który momentalnie odpadł i przypominał teraz krwisty tatar. Idzi zareagował na ten fakt alergicznie. W geście niepohamowanego altruizmu oderwał swój policzek, podszedł do próbującej się uwolnić Luci, która wyła z kolejnego bólu, i podarował jej  kawałek swojej twarzy. Sam zaś osunął się na ziemię. I już z niej nie powstał.

Stanisława wybuchnęła ogromnym płaczem:

- Ty przeszczepie pieprzony, EuGeniuszu! Tyleś mi naobiecywał draniu! Idzi miał żyć, ty paszczęko śmierdząca! Umowa była inna, śmieciowy glucie!

- Zamknij ust korale, parszywa ooo… – EuGeniusz nie zdołał dokończyć, bo został uderzony w potylicę obcęgami przez zakradającą się od tyłu Lucię. Z nowym policzkiem odzyskała swą rześkość.

- Och, Luciu! – Stanisława chciała rzucić się ze szczęścia na przyjaciółkę.

- Nie dotykaj mnie! – warknęła Lucia, wystawiając przed siebie obcęgi.

- To może ja… pójdę… dzieci czekają na pre…

- Stój, czerwony kartoflu! – wydarła się diabelsko Lucia.

-Luciu, opanuj się! – Maryśka postanowiła zabrać głos w tej sprawie i uniosła dłonie w górę powtarzając „Olaboga!”

- Posłuchajcie mnie, wapniaki! Widzę, że obce jest wam pojęcie konserwatyzmu i nacjonalizmu! Tylko te dwa nurty, uzupełniające się doskonale, pozwalają osiągnąć stan zbliżony do nirwany! - prawiła Lucia.

- Zgadzam się, zgadzam! – krzyknął Ojciec dyrektor, odrywając wzrok od obściskujących się w kącie Josepha i mokrej Lodzi.

- CICHO! Jeśli więc ktokolwiek podniesie w spisku rękę na Ojca Dyrektora, na mnie podniesie! Wypełniam najczystszą zasadę talionu! A poza tym wyrzekam się postępu! – dokończyła swą przemowę.

Lucia niespodziewanie zza pazuchy wyciągnęła paralizator i „bzytnęła” nim w Stanisławę, Maryśkę, św. Mikołaja. Rażeni, upadli z łoskotem na ziemię. Agresorowi dobry kwadrans zajęło przeciąganie sparaliżowanych do Celi Zgniłych Ciał. Lucia doskonale rozpracowała plan podziemi, kiedy EuGeniusz prowadził ją przez ich czeluście, by przykuć kobietę do rury.

Teraz wystarczyło czekać aż paraliż zejdzie z ciała, ale nie z żołądka…

Lucia w całym swym sprycie zapomniała o młodych, postępowych, o młodych, progresywnych. A Lodzia pokonywała już sarnim krokiem hałdy śmieci. Goniła bowiem  Josepha. Jego marzenie o mokrej podkoszulce spełniło się, więc już nic więcej od Lodzi nie chciał. Co innego ona…

- C H C Ę, B Y Ś  M N I E  M I A Ł, CHCĘ, BYŚ MNIE MIAŁ – śpiewała, biegnąc, patrząc na oddalające się plecy Józka i płacząc.

- Witaj, Luciu! – krzyknęła radośnie Stasia, podchodząc do swej przyjaciółki i obejmując ją.

Starsza kobieta wzdrygnęła się, gdy Stanisławy oddech połaskotał jej szyję, był bowiem strasznie piekący – niby rozżarzony węgiel. I jej oczy! Te oczy! Takie mydlane, zamglone, „korytarz” źrenicy nie czarny, lecz siwawy, wszystko to sprawiało, że Lucię ogarniać zaczęły złe myśli.

- Boisz się, owieczko, prawda? – Eugeniusz schodził z kupy śmieci i deptał starą oponę od Stara 200.

- Niiitaaa… – z ust Luci popłynął skrzek.

- Cóż to za słowo, droga kumo? – Stasia odsunęła się od swej rówieśniczki na odległość dwu kroków i przechyliła ze zdziwieniem głowę.

- Niiiwiii… – „porwana” wytrzeszczyła oczy, bo wiedziała, co che powiedzieć, a nie mogła.

- Eugeniuszu, co się robi z ludźmi, którzy zdają się być furiatami? – Stanisława odwróciła się w stronę władcy śmieci, który właśnie zszedł z piedestału blaszanych, dziurawych miednic.

Maryśka przytuptała bliżej miejsca akcji, co by lepiej słyszeć rozmowę. Jej hulajnoga obijała się o puszki po Lipton Tea, ale w tym momencie śmieci stanowiły najlepszy kamuflaż dla jej szpiegostwa.

- To oczywiste, udają się do podziemi – Eugeniusz wypowiadając te słowa, uniósł palec zachwytu, a palec ten miał kształt sierpowaty.

- Dooopooo… – ostatnie „o” Lucia zaintonowała z przerażenia w górę.

- Ale Eugeniuszu, zapominasz o naszej misji. Potrzebujemy kogoś, kto zdetronizuje Ojca Dyrektora! Ona – tu Stanisława kiwnęła trójkątnym podbródkiem w stronę przyjaciółki – ona by to zrobiła.

- Ona jest za głupia, nie podoła temu zadaniu! Ona pójdzie do podziemi, bo jest wariatką – zdecydował ostatecznie Eugeniusz i pstryknął kościstymi palcami w powietrzu.

Wszystkim obecnym ukazała się czerwona karoca zaprzężona przez śmieciowe konie. Ich głowy wyglądały jak dziurawe sagany, tułowia złożone były z maski poloneza, a nogami stały się  słupki od betonowych płotów. Zamiast ogonów konie te miały łachmany wetknięte w blaszane zady. Rżały elektronicznie. Ale sama karoca prezentowała się elegancko. Przez szyby widoczne były dwie okazałe latarnie, oświetlające bordowe, pluszowe siedzenia. Drzwi się otworzyły i  Lucia z Eugeniuszem wsiedli do powozu. Stasia bez pożegnania ulotniła się, zdawać by się mogło, z prędkością światła, i choć dziw wielki ogarnął Maryśkę i jej hulajnogę, to bez namysłu podbiegła do czerwonej karety i usiadła na tylnym metalowym „zderzaku”. Tak, zrobiła to bez namysłu, bo tę intrygę obserwował z pozycji wzgórza śmieci kosmetycznych chichoczący złowieszczo  Idzi…

1. Brakowało intymnej atmosfery: Jurek i jego tasak z reklamówką.

2. Idziemu odpadł policzek i państwowe zęby.

Ich widok po blokiem siał powszechne zgorszenie. Lucia w ciągu kilku minut została wykluczona ze Związku Moherów Osiedlowych, a w umowie było wyraźnie napisane, że:

„W przypadku złamania zasady utrzymania przyzwoitości publicznej związkowiec zostaje wykluczony z ZMO i zobowiązuje się do zapłacenia odszkodowania na konto ZMO oraz pokrycia kosztów związanych z emisją codziennego serwisu informacyjnego Radia Maryna. Związkowiec, który dopuścił się haniebnego czynu, rezygnuje automatycznie z poparcia dla lokalnych oddziałów partii chadeckich.”

Lucia nigdy nie zastanawiała się, co grozi jej w razie złamania zasad ZMO, ale szybko się tego dowiedziała, bo gdy tylko strzepała z włosów tę nieszczęsną ziemię, a już Maryśka stała nad nią z czerwonym skoroszycikiem.

- Do diabła z tą umową! – wykrzyknęła zażenowana przestępczyni, czym wywołała oburzenie wśród grupki pań w beretach, które zgromadziły się w miejscu popełnienia przestępstwa. Wiele z nich szeptało z zazdrością, inne znów wykrzywiały twarze z obrzydzeniem. Ale nikt nie był w stanie zrozumieć Idziego, który właśnie…

- Mam dosyć! Muszę się wyżyć! Chcę do Idziego! Do Idziegooo! – Lucia opuściła swe zaszronione lokum i wydała z siebie jęk konieczności natychmiastowego zaspokojenia jednej z naturalnych potrzeb fizjologicznych znajdujących się na drabinie Maslowa.

- Idzi jest mój, Luciu – zasmuciła się Stasia, podeszła do koleżanki i pogłaskała ją po zimnej-trwałej.

- Chcę do Idziego! Gdzie jest Idzi? – powtarzała hiponotyzacyjnie starsza pani.

Mruczała coś, ciapała powiekami, szurała ciapami, podchodząc do okna, następnie wspinając się na parapet, a potem wypadając przez lewe skrzydło.

- AAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!! – przeraźliwy pisk wydobył się z ust Maryśki.

Lodzia otarła swe łzy.

Już dobiega do okna,

wskakuje na parapet,

wyfruwa przez okno

i frunie w powietrzu jak ptak przez 0,0005 sekundy – jak dobrze jest złapać wiatr w skrzydła,

mija pierwsze piętro,

winda zjeżdża na parter,

upada na trawkę,

na odchód fizjologiczny wspaniale wychowanego szpica spod dwójki, który popadł w depresję i zapomniał, że załatwiać się można tylko za śmietnikiem, gdy nikt nie widzi. Lodzia wyciera sobie czoło, podnosi się, boli ją kręgosłup, żyje, żyje, szuka Luci, a Lucia w różach z Idzim! A bok stoi Jurek, tym razem trzyma tasak kuchenny i chamską plastikową torbę po wódce.

- Niech sobie wnuka zrobią, nie przeszkadzaj! – Jurek złowieszczo macha nożem.

A Lodzia zła jest, zła jest, bo chciała uratować kawałek świata, a teraz ktoś inny go ratuje, nie ona.

Ale Lodzia nie poddaje się i postanawia też uratować świat, więc wybiera się do swego lubego, Josepha…

- Dzień dobry, panie posterunkowy – w tym miejscu Stanisława zastosowała swoją magiczną minę minus cztery – nazywam się Stanisława, męża nie pamiętam, a tym bardziej jego nazwiska, już nie mówiąc o matce i ojcu, co to przed wiekami żyli.

- Rozumiem, że ma pani tylko imię – policjant podrapał się głupio po głowie, a pomiędzy palcami trzymał długopis i on, ten długopis, po prostu musiał upaść!

- Nazwisko moje znane jest jedynie Instancji Wyższej.

- A ja jestem Maryśka, a to jest moja kuma, Lucia – Marianna odchyliła dumnie swój moherowy beret, by jej czoło się trochę przewietrzyło.

- Rozumiem, że wszystkie panie uznajecie tylko imiona – policjant podrapał się głupio kalendarzem 1984 po udzie, a że trzymał go w dwu palcach, on, ten kalendarz, po prostu musiał upaść!

- Taaak! – zakrzyknęły równocześnie starsze kobiety – Ale uznajemy też likierki – dodała Stanisława i wskazała gościowi wejście do pokoju głębiej.

- Gówno was obchodzą depresje młodych! Gówno, że będziecie prababkami! Precz z sielanką, precz ze „Rżyskiem”! – zawyła Lodzia targając sobie włosy.

- Ja, ekhm, w tej sprawie – rzekł posterunkowy – panna Lodzisława – tu spojrzał niepewnie w stronę dziewczyny, bo sam nie wiedział, czy jej imię jest zdrobnieniem czy oficjalną wersją imienia – została znaleziona u akuszerki.

- U akuszerki, na Boga! – Stanisława złapała się za serce.

- Tak, akuszerka działała, ekhm, w swoim mieszkaniu przy ul. Barłogu, mieszkanie 12. Vis a vis lokalu, w którym tego dnia interweniowaliśmy z powodu bitki poalkoholowej. Przestępczynię zdradził krzyk współtwórcy, ekhm, domniemanego dziecka panny Lodzisławy – wyjaśnił mężczyzna.

- Czemu to cielę się darło? – zbulwersowała się babcia Lucia.

- Bo w istocie panna Lodzisława zeznała na miejscu interwencji, czyli w mieszkaniu nr 12, że ostatnio spożywała duże ilości budyniu śmietankowego i po badaniu lekarskim okazało się, że ma rozległe zapalenie jelit… Ból brzucha dawał powody do obaw, tym bardziej, że organizm zaczął produkować toksyny, które zmieniły wynik testu ciążowego… Ale pan Józef zrozumiał to nieco pokracznie i pomyślał raczej o możliwych mutacjach płodu- policjant po raz trzeci podrapał się głupio po głowie, ale już nie mógł nic upuścić.

- Znaczy, że… Że… Lodzia nie? – wybałuszyła oczy Stanisława.

- Nie. Proszę się stawić jutro o 16 na komisariacie – posterunkowy podał dziewczynie karteczkę z wypisem, pożegnał się i wyszedł z przedpokoju.

- No i po co, głupiaś, jadła ten budyń?! – Stasia zagrzmiała nad skuloną Lodzią – A gdzie Amerika?

- To nie był budyń, babka – zachmurzyła się dziewczyna – a Amerika…